ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΟΠΑΕ

Η διοίκηση του ΕΟΠΑΕ συνεχίζει την ριζική μετάλλαξη των υπηρεσιών απεξάρτησης στοχεύοντας κυρίως τις θεραπευτικές κοινότητες, με τη αλλοίωση του τρόπου λειτουργίας τους επί δεκαετίες. Δημοσιεύουμε σήμερα την Ανοιχτή επιστολή της συνέλευσης εργαζομένων στις Θεραπευτικές Κοινότητες σχετικά με την κατάσταση που επικρατεί ένα χρόνο μετά την ίδρυση του ΕΟΠΑΕ και τη νέα προσπάθεια να αλλοιωθεί το θεραπευτικό μοντέλο των Κοινοτήτων και την Επιστολή του Συλλόγου στη Διοίκηση του ΕΟΠΑΕ και στους αρμόδιους φορείς σχετικά με την παράνομη εφαρμογή προγράμματος εργασίας με βάρδιες σε Θεραπευτικές Κοινότητες.

Η ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ

Η θεραπεία σε ύπνωση;

28/2/2026

Στις 28 Φεβρουαρίου 2026, οι εργαζόμενοι διαφόρων ειδικοτήτων από τις Θεραπευτικές Κοινότητες διαμονής πανελλαδικά, συναντηθήκαμε με αφορμή τις προφορικές οδηγίες της Διεύθυνσης για 24ωρη παρουσία προσωπικού με βάρδιες. Παράλληλα, κάναμε έναν γενικότερο απολογισμό της κατάστασης μετά από έναν χρόνο λειτουργίας υπό τη διοίκηση του ΕΟΠΑΕ.

1. Σχετικά με την κατάσταση που διαμορφώνεται εδώ και ένα χρόνο στις Θεραπευτικές Κοινότητες, διαπιστώσαμε τα εξής:

Πριν ένα χρόνο και για καιρό ακόμα, ήταν συνεχείς οι δημόσιες δεσμεύσεις ότι όλες οι όλες οι διαφορετικές προσεγγίσεις διατηρούνται και το πλαίσιο των δομών δεν θα αλλοιωθεί από τη μετάβαση στον ΕΟΠΑΕ. Παρά την κατάργηση των ιστορικών ονομάτων των Προγραμμάτων, με τα οποία τα γνώριζε και τα εμπιστευόταν η ελληνική κοινωνία.

Όσο μας αφορά, πέρα από τη μία ή την άλλη θέση που μπορεί να είχε καθένας και καθεμία από εμάς για τη συγχώνευση των φορέων, ήμασταν εδώ για να συνεχίσουμε να προσφέρουμε το έργο μας με συνέπεια, ευθύνη και επαγγελματισμό.

Από την πρώτη στιγμή, ο κατακερματισμός των Μονάδων σε διαφορετικές Διευθύνσεις δημιούργησε μεγάλες δυσκολίες στο συνεχές της θεραπευτικής διαδικασίας και τη διασύνδεση των διαφορετικών της φάσεων.

Η προετοιμασία των ανθρώπων από τα Συμβουλευτικά Κέντρα άρχισε να αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα και εκπτώσεις λόγω της αποψίλωσής τους από έμπειρο προσωπικό, αλλά και της απροσδιοριστίας του πλαισίου και αυτών των δομών.

Χωρίς να αλλάξει τυπικά το πλαίσιο θεραπείας και λειτουργίας των Θεραπευτικών Κοινοτήτων, άρχισαν σταδιακά να αφαιρούνται, πάντα μέσω προφορικών παρεμβάσεων και εντολών, ουσιαστικές πρακτικές που χρησιμοποιούνταν μεθοδικά εδώ και χρόνια.

Μειώθηκε στο ελάχιστο η επαφή των μελών των Κοινοτήτων με την ευρύτερη κοινωνία, που αντιμετώπιζε αποτελεσματικά τον κοινωνικό αποκλεισμό, διευκόλυνε την επανένταξη και δημιουργούσε γέφυρες με την καθημερινότητα.

Σε πλείστες περιπτώσεις, δραστηριότητες, σεμινάρια, συμμετοχή σε πολιτιστικές και κοινωνικές δράσεις, αλλά και ομάδες εργασίας (π.χ. επισκευών) καταργούνται, αφαιρώντας ευθύνες και διαδικασίες που ωφελούσαν τη θεραπευτική πορεία των μελών.

Ακόμα, δεν έχει επιτραπεί σε απόφοιτους και μέλη της επανένταξης να επισκέπτονται την κοινότητα, διαδικασία που λειτουργούσε θετικά στην κινητοποίηση των ανθρώπων έως τώρα.

Οι καλοκαιρινές διακοπές, που ήταν ξεχωριστή «στιγμή» στη ζωή της Κοινότητας, λειτουργώντας αποτελεσματικά ως επανορθωτική εμπειρία με θεραπευτική διάσταση, καταργήθηκαν για όλες τις Θεραπευτικές Κοινότητες, και πάλι με οδηγίες από την κεντρική διοίκηση.

Αφαιρέθηκε η ευθύνη των μελών να οδηγούν τα οχήματα των κοινοτήτων καλύπτοντας τις ανάγκες τους σε προμήθειες, εξόδους, εκπαιδευτικές, πολιτιστικές, αθλητικές και άλλες δραστηριότητες, παρόλο που υπήρχε πλαίσιο και εποπτεία με ευθύνη του θεραπευτικού προσωπικού και αποτελούσε μέρος του θεραπευτικού σχεδιασμού. Σε κοινότητες μάλιστα που προσλήφθηκε οδηγός, ερμηνεύτηκε στη συνέχεια ότι τα μέλη δεν μπορούν να μετακινούνται μόνα τους με τον οδηγό, υποχρεώνοντας το θεραπευτικό προσωπικό σε συνοδείες με αποτέλεσμα να αφαιρεθεί και αυτή η ευθύνη από τα μέλη.

Μεγάλο ζήτημα αντιμετωπίζουμε σε πολλές Θεραπευτικές Κοινότητες σχετικά με το θολό τοπίο στις περιπτώσεις διπλής διάγνωσης. Η εισαγωγή μελών με ψυχιατρικές διαγνώσεις όπως διπολική διαταραχή, σχιζοφρένεια, ψύχωση, κατάθλιψη με ψυχωτικά στοιχεία, εκτός της φαρμακευτικής αγωγής συνοδευόταν τα προηγούμενα χρόνια και με εκτίμηση σχετικά με την ενσωμάτωση τους στην Κοινότητα. Υπήρχε μέριμνα για την σύνθεση της ομάδας και την ομαλότερη πορεία των υπόλοιπων μελών αλλά και των ίδιων, λόγω της ψυχικής φόρτισης και συναισθηματικής πίεσης που μπορεί να βίωναν στην Κοινότητα. Πλέον, η κατάσταση και σε αυτό το επίπεδο είναι έντονα ανησυχητική χωρίς ουσιαστικά πλαίσιο και μέριμνα για ένα κρίσιμο θέμα, που μοιάζει κι αυτό να πλοηγείται από αυτόματο πιλότο εν μέσω άναρχων και αντιφατικών οδηγιών.

Συμπερασματικά:

Μοναδικός στόχος των επιλογών που γίνονται, φαίνεται δυστυχώς να είναι ο περιορισμός των μελών σε έναν χώρο όπου θα είναι αποκομμένα από το κοινωνικό γίγνεσθαι, χωρίς να λαμβάνουν τη θεραπεία απεξάρτησης που ορίζει το θεραπευτικό τους αίτημα και καταλύοντας το συνεχές της θεραπείας. Με μοναδικό κριτήριο για τα πάντα, όχι την αποφυγή αλλά την μετακύλιση της ευθύνης για κάτι κακό που μπορεί να συμβεί, η Κοινότητα μετατρέπεται σε απομονωμένο «άσυλο» ή «ίδρυμα».

Έχουμε μάθει να δουλεύουμε για την αλλαγή. Την αλλαγή συνηθειών, προτύπων, την αλλαγή του ίδιου του ανθρώπου. Είμαστε οι τελευταίοι που θα αρνούμασταν αλλαγές για μια ποιοτικότερη κατάσταση μέσα από τη σύνθεση και τον διάλογο. Βλέπουμε όμως ότι τα πράγματα αλλάζουν προς τα πίσω, προς τη δεκαετία του 1950 και την εποχή που οι άνθρωποι με προβλήματα απεξάρτησης αντιμετωπίζονταν μόνο με τον εγκλεισμό και την απομόνωση, χωρίς πίστη στη δυνατότητά τους να αλλάξουν πραγματικά.

2. Ειδικά σε σχέση με την πολιτική προσωπικού, διαπιστώσαμε τα εξής:

Με τη μεγάλη «αναδιάρθρωση» του καλοκαιριού, έμπειρο προσωπικό υποβαθμίστηκε ή μετακινήθηκε εν μια νυκτί, προκαλώντας σοκ και αποσταθεροποίηση στα μέλη και στους εργαζόμενους των δομών.

Πλέον, θεραπευτές με μεγάλη εμπειρία γίνονται δέκτες μιας λογικής διαχωρισμών και διακρίσεων, καλούνται σε καθήκοντα φροντιστών και εκτελεστών βοηθητικών εργασιών, ή και συχνά χωρίς καθόλου συγκεκριμένα καθήκοντα, μακριά από τη θεραπεία και την κινητοποίηση.

Η εκάστοτε ομάδα του προσωπικού θεραπείας συνεχίζει να αναδιαμορφώνεται διαρκώς εξαιτίας συνεχών μετακινήσεων, παραιτήσεων, ακόμα και λήξης συμβάσεων εργασίας που δεν ανανεώνονται.

Τα μέλη της ομάδας προσωπικού, σε μεγάλο βαθμό δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα. Κάποιοι δεν έχουν προηγούμενη θεραπευτική εμπειρία ή σχετική εκπαίδευση. Η «διεπιστημονική ομάδα» μοιάζει με τον Πύργο της Βαβέλ. Δεν υπάρχει κοινή θεραπευτική προσέγγιση και απουσιάζει ο θεραπευτικός σχεδιασμός. Κάθε πράξη εκ μέρους του προσωπικού τείνει να αποτελεί απλώς πυροσβεστική αντίδραση.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι η κατάσταση αυτή δεν τείνει προς κάποια σύνθεση ή συνεννόηση αλλά το αντίθετο, μιας και εκτός των άλλων η διαδικασία της εποπτείας προσωπικού δεν υφίσταται καν ως έννοια στη λειτουργία της πολυδιαφημισμένης διεπιστημονικής ομάδας προσωπικού.

Συμπερασματικά:

Το προσωπικό καλείται πλέον να υποστηρίξει τα μέλη των κοινοτήτων χωρίς να νιώθει την ασφάλεια που προσφέρει η τήρηση του μέχρι τώρα πλαισίου των Θεραπευτικών Κοινοτήτων, μιας και οι άνωθεν παρεμβάσεις και προφορικές οδηγίες χωρίς διάλογο, τεκμηρίωση και γραπτές αποφάσεις, το παρακάμπτουν ή το αλλάζουν κατά το δοκούν. Δεν υπάρχει εποπτεία, αλλά και καμιά ουσιαστική φροντίδα για το προσωπικό. Οι συνεχείς μετακινήσεις προξενούν ανασφάλεια και διαλυτική ανακύκλωση. Η έκφραση γνώμης φαίνεται να είναι αφορμή για τιμωρία. Το παλιότερο προσωπικό απαξιώνεται, ενώ το νεότερο δεν λαμβάνει την απαιτούμενη εκπαίδευση αλλά «προσγειώνεται» σε ένα περιβάλλον αναστάτωσης και απροσδιοριστίας.

3. Σχετικά με το θέμα των βαρδιών σε 24ωρη βάση, διαπιστώσαμε τα εξής:

Δυσκολευόμαστε να συνειδητοποιήσουμε και να χαρακτηρίσουμε το γεγονός ότι μια τέτοια μεγάλη τροποποίηση επιχειρείται να επιβληθεί και πάλι χωρίς ουσιαστική συζήτηση και τεκμηρίωση, χωρίς καν γραπτές οδηγίες, αλλά με προφορικές παραινέσεις και προτροπές. Ειδικά όταν πρόκειται για απόφαση με τεράστια κενά, τόσο ως προς την ίδια τη λειτουργία της Κοινότητας όσο και ως προς τις συνθήκες εργασίας, τόσο ουσιαστικά και λειτουργικά όσο και νομικά.

Η παρέμβαση αυτή στο θεραπευτικό έργο υπονομεύει πλήρως την ταυτότητα των κοινοτήτων αυτοβοήθειας και αφαιρεί την τελευταία ευθύνη που έχει απομείνει στα μέλη, αυτή της φύλαξης και φροντίδας των μελών και του σπιτιού. Με την εφαρμογή αυτής της διοικητικής παρέμβασης, η θεραπευτική κοινότητα μεταβάλλεται σε «νοσοκομειακό σταθμό».

Η θεραπευτική κοινότητα αποτελεί ένα ψυχοκοινωνικό μοντέλο θεραπείας για την απεξάρτηση βασισμένο στην αυτοβοήθεια και την αλληλοβοήθεια σε δομημένο και ασφαλές περιβάλλον. Στόχος της είναι η πλήρης προσωπική αλλαγή, αντιμετωπίζοντας όχι μόνο τη χρήση ουσιών αλλά και τις ρίζες των δυσλειτουργιών σε κοινωνικό, συναισθηματικό και συμπεριφορικό επίπεδο. Οι συμμετέχοντες δεν θεωρούνται «ασθενείς», αλλά ενεργά μέλη μιας κοινότητας που αναλαμβάνουν την ευθύνη της ζωή τους μέσω ομαδικών διαδικασιών, εργασιών και κανόνων.

Η 24ωρη παρουσία του προσωπικού αποπειράται να εισαχθεί χωρίς πλαίσιο και θεραπευτικό στόχο και στην πραγματικότητα διασπά και διαλύει την θεραπευτική ομάδα σκορπίζοντας το προσωπικό σε τρεις βάρδιες, αλλοιώνοντας την θεραπευτική σχέση και το θεραπευτικό συνεχές. Η ομάδα προσωπικού αντικαθίσταται από τη «νοσηλευτική λογοδοσία» ή πιο απλά από το post-it που θα αφήνει κάθε βάρδιας στην επόμενη.

Η θεραπεία «μπαίνει σε ύπνωση»: οι θεραπευτές εγκλωβίζονται σε εφημερίες φύλαξης, ελάχιστα στη θεραπεία, ενώ δεν λαμβάνεται υπόψη η φωνή των μελών και εξαλείφεται η ουσία του θεραπευτικού μοντέλου που λειτουργεί με επιτυχία για δεκαετίες.

Κανείς φυσικά δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει ποια θα είναι τα καθήκοντα των εργαζομένων, πέρα από αυτά του νυχτοφύλακα, και πώς αυτά συνάδουν με τις ειδικότητες αλλά και τον ουσιαστικό ρόλο του προσωπικού.

Το προσωπικό καλείται πλέον, πέραν της αποδόμησης και ματαίωσης του θεραπευτικού του ρόλου, να αποσταθεροποιήσει τον οικογενειακό και προσωπικό του προγραμματισμό με πολλαπλές συνέπειες στην ζωή του.

Άμεσες συνέπειες (ή μήπως σκοπός;) της εφαρμογής ενός τέτοιου μέτρου θα ήταν ο εξαναγκασμός σε παραίτηση κι άλλου έμπειρου προσωπικού, η αντικατάστασή του με πιο ευέλικτους εργαζόμενους, αλλά και ένας νέος γύρος αποδυνάμωσης άλλων δομών (συμβουλευτικά κέντρα, οικογενειακή υποστήριξη, επανένταξη).

Μέχρι σήμερα, για οτιδήποτε προκύπτει και χρειάζεται παρέμβαση του προσωπικού, υπάρχει εποπτεία με τηλεφωνική εφημερία («επιφυλακή») που δεσμεύει το προσωπικό να βρεθεί στον χώρο άμεσα αν κριθεί αναγκαίο.

Αν το θέμα είναι η αντιμετώπιση έκτακτων περιστατικών, θα αρκούσε κάτι που δεν έχει γίνει έως τώρα: να ρυθμιστεί το καθεστώς τηλεφωνικής εφημερίας που μετατρέπεται σε ενεργή εφημερία όταν υπάρξει ανάγκη, η «μικτή εφημερία». Να είναι δηλαδή πλήρως θεσμοθετημένη και αμειβόμενη, αφού σύμφωνα με τη νομοθεσία «λογίζεται ως απασχόληση πέραν του υποχρεωτικού ωραρίου και αμείβεται».

Συμπερασματικά:

Δεν είναι σίγουρα κακό να μην γνωρίζεις κάτι, δεν είναι πολύ κακό ακόμα και να μην θες να το γνωρίσεις, το χειρότερο όμως είναι να το καταστρέφεις επειδή δεν θέλεις να το κατανοήσεις. Πόσο μάλλον χωρίς καν να παίρνεις την ευθύνη για αυτό θέτοντάς το ανοιχτά στον δημόσιο διάλογο. Η υπόγεια διάβρωση των Θεραπευτικών Κοινοτήτων πρέπει να σταματήσει αμέσως.

Σχετικά με το θέμα των βαρδιών σε 24ωρη βάση, ως εργαζόμενοι στις θεραπευτικές κοινότητες αρνούμαστε φυσικά να εφαρμόσουμε κάτι τέτοιο με προφορικές οδηγίες, χωρίς πλαίσιο, καθηκοντολόγιο και κανονισμό εργασίας. Εκφράζουμε, όμως, την αντίρρηση μας γενικά προς το μέτρο αυτό γιατί αντιβαίνει στη λειτουργία της Θεραπευτικής Κοινότητας και πλήττει τόσο τα μέλη τους όσο και τους εργαζόμενους σε αυτές. Επιφυλασσόμαστε δε για περεταίρω ενέργειες ώστε να μην εφαρμοστεί.

***

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΟΠΑΕ

ΠΡΟΣ:

Πρόεδρο, Αντιπρόεδρο και Μέλη Δ.Σ. ΕΟΠΑΕ

Τμήμα Υποστήριξης Ανώτερης Διοίκησης

Προϊσταμένη Διεύθυνσης Θερ. Προγραμμάτων Σωματικής Αποτοξίνωσης και Απεξάρτησης

Προϊστάμενο Διεύθυνσης Διαχείρισης Ανθρωπίνων Πόρων

Προϊσταμένη Τμήματος Εργασιακών Σχέσεων, Υγιεινής και Ασφάλειας

Προϊσταμένη Θεραπευτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣ:

Υπουργό Υγείας

Υφυπουργό Υγείας

Προϊσταμένη Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων Υπ. Υγείας

Προϊστάμενο Τμήματος Συλλογικών Συμβάσεων και Συλλογικής Οργάνωσης Υπ. Εργασίας

Αναπληρώτρια Προϊσταμένη Τμήματος Προστασίας της Εργασίας Υπ. Εργασίας

Αναπληρωτή Προϊστάμενο Διεύθυνσης Συλλογικών Ρυθμίσεων Υπ. Εργασίας

Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας

Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης

Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας

Αθήνα, 11 Μαρτίου 2026

Θέμα: Παράνομη εφαρμογή προγράμματος εργασίας με βάρδιες στη Θεραπευτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης του ΕΟΠΑΕ

Αξιότιμοι κύριοι και κυρίες,

Όπως έχει ενημερωθεί ο Σύλλογός μας, στη Θεραπευτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης ΕΟΠΑΕ εφαρμόζεται ήδη από αυτή τη βδομάδα πρόγραμμα εργασίας με κυλιόμενες βάρδιες σε 24ωρη βάση με καθήκοντα φύλαξης για το προσωπικό ανεξαρτήτως ειδικότητας, με καταστρατήγηση κάθε νόμιμης διαδικασίας και σχετικής νομοθετικής διάταξης, αλλά και των σχετικών έγγραφων οδηγιών του Εθνικού Οργανισμού Πρόληψης και Αντιμετώπισης των Εξαρτήσεων (ΕΟΠΑΕ).

Πιο συγκεκριμένα:

Βάσει της από 8/7/2025 με Αρ. Πρωτοκόλλου 4942 Απόφασης του Προέδρου Δ.Σ. ΕΟΠΑΕ, είχε οριστεί ότι το προσωπικό εργάζεται με ωράριο 09:00-17:00 από Δευτέρα έως Παρασκευή και με σύστημα επιφυλακής, δηλαδή όπως λειτουργούσε η Θ.Κ. ΙΘΑΚΗ στη Θεσσαλονίκη εδώ και δεκαετίες.

Στις 3/3/2026, ο Πρόεδρος Δ.Σ. ΕΟΠΑΕ με απόφασή του με Αρ. Πρωτοκόλλου 3878, χωρίς καμιά σχετική τεκμηρίωση, όρισε ότι «η απασχόληση του προσωπικού θα καθορίζεται με ευθύνη του Προϊσταμένου με μηνιαίο πρόγραμμα εργασίας και θα κατατίθεται στο αρμόδιο Τμήμα της Διεύθυνσης Ανθρωπίνων Πόρων» απαλείφοντας την πρόβλεψη για σύστημα επιφυλακής και χωρίς να ορίζει συγκεκριμένα σύστημα 24ωρων κυλιόμενων βαρδιών.

Στη συνέχεια, κατόπιν συνεχών προφορικών οδηγιών και παραινέσεων της Προϊσταμένης της Διεύθυνσης Θεραπευτικών Προγραμμάτων Σωματικής Αποτοξίνωσης και Απεξάρτησης προς

την Προϊσταμένη της Θεραπευτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, ορίστηκαν κυλιόμενες 24ωρες βάρδιες χωρίς να υπάρχει καμιά πρόβλεψη και τεκμηρίωση για τις ανάγκες που επέβαλαν την τροποποίηση αυτή, τα καθήκοντα εργασίας ανά ειδικότητα και σχέση εργασίας (ΙΔΑΧ, ΙΔΟΧ, Παροχή Υπηρεσιών), το απαραίτητο προσωπικό ανά βάρδια κ.λπ.

Η Διοίκηση του ΕΟΠΑΕ αρνείται να καταθέσει γραπτώς οποιαδήποτε σχετική τεκμηρίωση ή οδηγία, καταστρατηγώντας τις ατομικές συμβάσεις εργασίας, τις ρυθμίσεις του κανονισμού εργασίας που ισχύουν βάσει της από 12/5/2025 διαιτητικής απόφαση του ΟΜΕΔ, μεταβάλλοντας μονομερώς και βλαπτικώς τους όρους εργασίας και καταπατώντας όχι μόνο κάθε σχετική πρόβλεψη της νομοθεσίας αλλά και την από 29/9/2025 με Α.Π. 85414 οδηγία της Διεύθυνσης Ανθρωπίνων Πόρων του ΕΟΠΑΕ, σύμφωνα με την οποία «απαραίτητη προϋπόθεση για την κατάρτιση του μηνιαίου προγράμματος εργασίας αποτελεί η καταγραφή των οργανικών/λειτουργικών αναγκών της Δομής ανά 24ωρο (λ.χ. αριθμός ατόμων ανά βάρδια, ειδικότητες κλπ)».

Τονίζουμε ότι τα καθήκοντα που προφορικά ανατίθενται στο θεραπευτικό προσωπικό είναι άσχετα με την ειδικότητα και την εκπαίδευσή του και αφορούν επί της ουσίας στη φύλαξη των κτιριακών εγκαταστάσεων. Ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, ειδικοί θεραπευτές, εργαζόμενοι με εκπαίδευση και εμπειρία στην αντιμετώπιση των εξαρτήσεων, καλούνται να εργαστούν τη νύχτα ως φύλακες, σε ώρες δηλαδή που δεν διενεργείται καμιά θεραπευτική διαδικασία και τα μέλη της Θεραπευτικής Κοινότητας κοιμούνται.

Επισημαίνουμε ακόμα, ότι εδώ και δεκαετίες η Θεραπευτική Κοινότητα λειτουργούσε σε 24ωρη βάση με ευθύνες που αναλάμβαναν οι ίδιοι οι άνθρωποι, ως μέρος της θεραπείας τους, χωρίς ποτέ να ανακύψει πρόβλημα, ενώ η ομάδα προσωπικού λειτουργούσε καθημερινά στο καθορισμένο ωράριο και στη συνέχεια υπήρχε σύστημα επιφυλακής, δηλαδή μικτή εφημερία (τηλεφωνική που μετατρεπόταν σε ενεργή εάν υπήρχε ανάγκη).

Το θέμα έχει τεθεί τόσο με από 4/3/2026 επιστολή του προσωπικού στις Θεραπευτικές Κοινότητες προς τη Διοίκηση του ΕΟΠΑΕ, με την οποία τεκμηριώνεται ότι η εφαρμογή συστήματος βαρδιών στις Θεραπευτικές Κοινότητες κατακερματίζει την ομάδα προσωπικού και απομειώνει τη θεραπευτική διαδικασία, όσο και με επιστολή (αρ. πρωτοκόλλου 31201-5/3/2026) του Συλλόγου Εργαζομένων ΕΟΠΑΕ προς την Προϊσταμένη Διεύθυνσης Θεραπευτικών Προγραμμάτων Σωματικής Αποτοξίνωσης και Απεξάρτησης, χωρίς να δοθεί έως τώρα καμιά απολύτως απάντηση.

Με την παρούσα επιστολή, ζητάμε:

– Την επαναφορά της ρύθμισης που προέβλεπε η από 8/7/2025 με Αρ. Πρωτοκόλλου 4942 Απόφαση του Προέδρου Δ.Σ. ΕΟΠΑΕ για ωράριο 09:00-17:00 από Δευτέρα έως Παρασκευή και με σύστημα επιφυλακής (με συμπληρωματική ρύθμιση ώστε να αμείβεται νόμιμα), και την απόσυρση της απόφασης με Α.Π. 3878-3/3/2026.

– Την άμεση παύση της παράνομης εφαρμογής συστήματος βαρδιών σε 24ωρη βάση στη Θεραπευτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης για την οποία δεν υφίστανται και δεν έχουν καταγραφεί οργανικές/λειτουργικές ανάγκες.

Για το Δ.Σ. του Συλλόγου Εργαζομένων ΕΟΠΑΕ,

Ο Πρόεδρος, Γιώργος Παπαϊωάννου

Ο Γραμματέας, Δημήτρης Κολοκάθης